Over De Dood
Wie de dood kent, leeft anders
Het einde nabij?

Wat is er gebeurd in een leven dat iemand dood wil? Een Nederlandse vrouw heeft mij benaderd met het verzoek haar levensverhaal hier (anoniem) te delen. De tekst die ik van haar ontving heb ik zoveel mogelijk letterlijk overgenomen.

"Ik ben een vrouw van 67 jaar. Tijdens een vakantie van zes weken, dat uitging van de kerk, kwam ik in een gezin met een zoon. Was heel erg gezellig. Tot die dag dat ik naar hun dochter op de boerderij ging. Ik bleef daar slapen en ben misbruikt door haar man. Dit heb ik 30 jaar geheim gehouden.

Sinds de dood van mijn moeder in 1962, ik was toen bijna 12 jaar, heb ik het gevoel gekregen dat ik hier niet hoorde. Het hoe en waarom weet ik niet. Ik kreeg een stiefmoeder drie maanden later. Het klikte niet. Ze had een hekel aan mij. Ik ga niet alles verklaren. Dan wordt het verhaal te lang. Als straf liet ze mijn vader mij slaan en schoppen. Ik moest meteen naar bed. Vaak zonder eten. Dit heeft drie jaar geduurd. Ik werkte intern als huishoudelijk hulp in een joods dokters gezin. Mijn vader heef ervoor gezorgd. Ik kon niet langer thuis blijven. Ik werd voor de tweede keer alleen gelaten. Ik had een zolderkamer en was altijd alleen. Ik ging af en toe naar een vriendin. Daar heb ik geprobeerd om dood te gaan. Ik had van alles ingenomen. Maar helaas. Heftige reactie van de dokter.

Ik ben toen naar Rotterdam gegaan om een opleiding te doen als ziekenverzorgster. Daar ging het meteen mis. Ik zag mijn moeder in de lucht en kreeg paniekaanvallen. Toen naar mijn oudste zus met zes kinderen. Daar hielp ik mee en ik deed wat werk voor mijn zwager.
In Engeland raakte ik zwanger. Ik was daar met de dochter van mijn zwager. Hij was getrouwd. Ik heb het verteld aan mijn zus waar ik in huis was. Ik moest weg want dat kon er niet bij. Hij wilde dat ik het weghaalde, ik niet. Ik kwam terecht bij een tante waar ik een klein kamertje kreeg. Ik kon toen aan het werk bij een uitzendbureau van mijn andere zwager. Hij wilde met mij naar bed. Ik weigerde. Ik was bang voor hem, maar ik had het geld nodig.

Door mijn zus ontmoette ik mijn man. Ik hield niet van hem maar had wel een vader voor mijn kind. We hadden veel ruzie. Ik begon te drinken en kon
daardoor overleven. Ik kreeg nog een zoon. Ik ben 9 maanden bij hem weg
geweest. Ik had een verhouding met een vrouw. Ik kreeg een delirium en ging terug naar mijn man. Ik moest wel. Wij hadden een schuld en dat kon ik niet alleen opbrengen. Toen mijn dochter erachter kwam dat hij niet haar vader was, begon de ellende pas echt. Hij schold haar uit voor hoer of slet. Ik stond tussen mijn man en de kinderen. Ik leefde als een robot. Ik heb hem veel geslagen en uitgescholden. Uiteindelijk gingen we apart slapen en hadden geen sex meer. Ik kon het niet opbrengen. Ik begon meer te drinken en wilde mijzelf doodrijden. Mijn kinderen hebben mij gezocht en gegild. Ik ging terug.

Ik dronk veel en was vaak bewusteloos. Ik wist niet meer wat ik deed. Ik zag van alles. Dit ging zo door tot mijn veertigste. Ik heb toen mijn mavo gehaald om te bewijzen dat ik niet gek was. Ik heb vier jaar bij het Riagg gelopen. Daarna vier jaar AA. Toen begon ik weer te drinken. Na dertien weken niet te hebben geslapen, stortte ik volledig in. Dat was 8 februari 2005. Ik werd opgenomen in een psychiatrische instelling. Heel veel medicijnen en therapieën. Ik ben daar 7 maanden geweest . Daarna is het nooit meer goed gekomen. Inmiddels vijf opnames achter de rug. Inclusief een maand ribw en woonzorg. Tien maanden. Ik heb in die tijd een mislukte zelfmoordpoging gedaan. Ik had mijzelf helemaal bekrast.

Nu woon ik weer op mijzelf maar het gaat niet goed met mij. Ik heb hulp van een psychiater en een ambulante verzorger die een keer in de week komt. Ik heb het nu ook aan mijn hart. Hoest al 25 jaar en heb verschrikkelijke wisselende stemmingen met paniekaanvallen. Medicijnen wil ik niet meer, alleen voor mijn hart nog wel. Ik heb gezegd dat ik dood wil. Dit is geen leven. Ik doe van alles, schilderen, drie dagdelen naar mijn vriendin en ik heb een poes genomen, maar ik ben niet gelukkig. Ik ben levensmoe. Ik heb afgesproken dat ik het nog twee jaar probeer. Met praten en homeopathische middelen. Ik heb ook ernstige artrose en ischias. Altijd pijn. Als het niet beter word, beëindig ik mijn leven.

Ik heb een aantal onverklaarbare dingen meegemaakt. Ik werd een keer niet goed tijdens het winkelen en ging op een trapje zitten. Mijn zus ging wat eten voor mij halen. Er stond een man met bril naast mij. Hij zei niets maar bleef bij me staan. Mijn zuster kwam en gaf mij te eten. Zij heeft hem niet gezien. Ik wel. Ik denk dat hij mijn gids of beschermengel was. Ook heb ik dingen gevoeld. Handen over mijn rug. Best eng. Ik voelde zijn vingers bewegen. Ook heb ik in de nacht twee grote zwarte honden naast mijn bed gezien met verlichte ogen. Ze bleven mij aankijken. Ik deed het licht aan en weg waren ze. Ook voel ik soms een kat op mijn bed springen. Mijn katten zijn dood. In mijn dromen zie ik nu veel familie de laatste tijd. Ze hebben vaak onenigheid. Daar durf ik nu wel op te reageren,vroeger niet. Dingen uitspreken.

Ik heb mijn man zien uittreden toen hij stierf. Een klein bruin wolkje. Het hing in de lucht voor even en plotseling was het weg. Het was mijn man, hij nam afscheid. Ik huil nu ik dit schrijf. Wij hadden afgesproken dat hij via de tv zou laten weten dat het goed was. Dat gebeurde later ook. De tv ging aan en uit. Niets met de tv aan de hand. Ik riep: 'Ben jij dat? Het is goed zo.' Toen hield het op. Het was goed zo. Ik heb ook het boek 'De heelkamers' van Thea Terlouw gelezen. Ik heb altijd gedacht dat het zo ongeveer zou zijn.

Ik zelf ben een oudegeest die na duizenden jaren weer een ervaring wou opdoen op aarde. Met een flinke rugtas. Zo heb ik dat altijd gevoeld en er kwamen ook boeken en beelden op mijn weg in het leven die dat nog sterker maakten.

Ik wil clean naar de hemel. Zonder giftige psychiatrische pillen. Ik ben bijna met alles gestopt. Niet voor mijn hart,nog niet. Ik leef mijn leven zolang als het gaat, maar niet ten koste van alles."

 

De zelfdoding van Siske

Op het moment dat de moeder van Siske me belde en vertelde dat Siske zichzelf gedood had door verdrinking kon ik dat eerst amper geloven.

Ik kende Siske al enkele jaren. Ze was een cliënte van me in mijn massagepraktijk. Ze stond vol in het leven. Met een vaste baan in de zorg en een eigen huisje leek ze alles goed voor elkaar te hebben. Vanuit een religieuze achtergrond was ze op zoek gegaan naar wat er nog meer in de wereld te vinden was. Ze had zich verdiept in verschillende geloofs-overtuigingen en spiritualiteit. Ze was spontaan, heel sociaal, nieuwsgierig en vooral erg aardig. Enige tijd voor haar zelfdoding was ze aan een nieuwe relatie begonnen. Ze had een druk sociaal leven en het leven lachte haar toe.

Toen doodde ze zichzelf.

Haar ouders vonden een gedicht in haar auto dat over de liefde ging. Het gedicht gaf geen uitleg over waarom Siske tot de zelfdoding was gekomen.

Ik dacht na over de laatste keer dat Siske bij me was geweest. Er was me iets opgevallen. Die laatste keer dat ik haar had gezien was Siske volledig in het wit gekleed. Ze had hoogblond haar. Terwijl ze in mijn donkere gang stond, leek het of ze licht gaf. Ze straalde licht uit. Op het moment dat ze daar stond, heb ik er geen aandacht aan geschonken. Pas tijdens het terugdenken aan die laatste keer was dát wat me direct te binnen schoot.

Enkele jaren na haar dood ontmoette ik een vriendin van Siske. Ze zei tegen me: ‘Jij hebt Siske toch ook gekend? Weet je wat me is opgevallen de laatste keer dat ik met haar gesproken heb? Ze straalde alsof ze licht gaf.’

Ik voel weer het kippenvel op mijn armen, terwijl ik erover schrijf.

Natuurlijk vertelde ik haar over mijn laatste ervaring met Siske. We waren er allebei van overtuigd dat Siske klaar was om verder te gaan naar die volgende dimensie.

Uit: Het boek dat de dood bespreekbaar maakt © Yolanda Rijks 

De keuze van Chris

Al twee weken lag Chris in coma, na een zelfmoord poging. Haar situatie veranderde weinig en haar vriendin voelde zich machteloos.

Door de verhalen die de vriendin me vertelde, dacht ik vaak aan Chris … en toen gebeurde het.

Bijna ‘ineens’ was ik in de geest bij haar. Ik zag haar liggen in het ziekenhuisbed met allemaal slangetjes aan haar lichaam. Ze sliep, zo leek het, maar ik wist dat ze in coma lag. In de geest ging ik naar haar toe en stelde me voor. “Hoi Chris, ik ben Sunshine. Ik heb hetzelfde meegemaakt als jij.” Ze keek me aan en vroeg: “Jij ook?” Ik knikte ter bevestiging.

Daarna vertelde ik haar over de keuzes die ze nu zou kunnen maken, terwijl ze in coma lag. “Jij mag kiezen”, zei ik “Je kunt kiezen om dood te gaan of kiezen om terug naar de aarde te gaan.” Ik vertelde haar over wat er zou gebeuren wanneer zij de ene of de andere keuze zou maken. Zodra ze zou kiezen om op de aarde te blijven dan zouden er veel mensen zijn die haar liefdevol zouden willen helpen. Zou ze kiezen om te overlijden dan zouden er liefdevolle zielen zijn om haar op te vangen in het geestelijke leven. Aan de energie die naar mij terug kwam voelde ik dat Chris onbekend was met wat ik haar zojuist had verteld. Daarom nodigde ik haar uit om als het ware met mij mee te kijken.

Ik opende me voor de geestelijke Goddelijke wereld en zag voor mijn ogen een helder licht verschijnen, een lichte sfeer in verschillende kleuren die liefdevol,  mededogend en warm aanvoelde, als een liefdevol omarmend ‘welkom’. Toen Chris zag wat ik haar aanreikte, fleurde ze helemaal op en tegelijk was ze heel verbaasd over wat ze zag en mocht ervaren. De hoeveelheid Liefde die ze voelde was een vreemde ervaring voor haar. Toen hoorde ik haar, benauwd, roepen: “Ik wil terug, maar ik kan niet weg!” Ze huilde bijna toen ze dat zei. Ik stelde haar gerust en vertelde haar dat ze alle tijd mocht nemen om afscheid te nemen van haar familie om wie ze heel veel gaf en dat er geen haast nodig was. Daar was ze blij om en haar gedachten werden weer wat rustiger.

Na deze ontmoeting in de geest, sprak ik haar goede vriendin weer. Zij vertelde dat er een hele tijd niets aan Chris’ situatie veranderd was tot die bewuste dag. Twee dagen na mijn contact met haar was er iets opmerkelijks gebeurd waar de vriendin getuige van was. Chris was die dag even ontwaakt uit haar coma en helder geweest. Ze had gezegd: “Dit is wat ik wil, ik kan nu gaan!”

Vlak daarna is ze vredig overleden.

© 2015 Sunshine